Al lang niet meer zo hard gelachen als met de vette Britse comedyserie ‘Fonejacker’ op dinsdagavond op Canvas.

Het is een soort van candid camera maar dan met de telefoon. Ze noemen dit genre ‘prank calls’ en dat betekent neptelefoontjes of telefoongrappen. Geniaal hilarisch is de doovdé-prank call van een man die een dvd-speler wil kopen.

We moesten gisteren om 14u in hotel De Tuilerieën in Brugge zijn voor een ‘persmoment’ en interview met de Britse Cockney Rebel Steve Harley. Wat er aangekondigd werd? Dat het Belgische musicalwonder Hans Peter Janssens de wereldhit ‘Sebastian’ van Steve Harley heeft gecovered.

Alleen was Hans Peter er zelf niet, die moest optreden… maar zijn manager was er wel. Die bewierookte eindeloos de kwaliteiten van Hans Peter en zijn plaat met popsongs. Alleen deed hij dat in het Nederlands en stond Steve Harley er voor spek en bonen bij, terwijl het handvol journalisten dat er was ook wel het Engels machtig was. Een vreemde situatie.

Daarna luisterden we met z’n alleen naar de Sebastian cover van HP. Hij zong in het Italiaans en voor mij klonk zijn cover heel bombastisch, maar Steve vond het mooi. Ik had een tof interview met Steve. Over roem en succes, geld, familiegeluk, gelukkig zijn, levenskwaliteit, The Rolling Stones (met wie hij oa in Berlijn optrad) en hoe optreden een mens jong houdt.

Gelukkig had Steve Harley zelf veel humor. Hij zei: Ik kom hier eigenlijk mijn 57ste verjaardag vieren én mijn 25ste huwelijksverjaardag. Mijn vrouw trakteert in het sterrenrestaurant de Karmeliet.

Het was een idee van Annelies Beck om de Nederlandse journalist en voormalige Midden-Oostencorrespondent, Joris Luyendijk, als spreker uit te nodigen op de Vrt. Veel volk in de Marconi studio. Ik was er als enige van De Rode Loper. Voor de rest allemaal hardcore journalisten à la Jan Balliauw, Siegfried Bracke, Jan Ouvry, Veerle Devos etc.

Ik wilde de uiteenzetting niet missen omdat ik Luyendijks boek ‘Het zijn net mensen. Beelden uit het Midden-Oosten’ had verslonden. Het is een ontnuchterend en kritisch boek over de journalistiek en heeft ervoor gezorgd dat een hoop Nederlanders hun krantenabonnement hebben opgezegd. Bovendien is Luyendijk bijzonder sexy

Hij had ‘t over zijn boek en de discussies die ‘t in Nederland heeft uitgelokt, over hoe we beter en anders aan journalistiek kunnen doen, maar vooral over hoe ‘t komt dat wij in onze journaal zo’n vertekend beeld van de realiteit krijgen. Alles moet sneller en korter. We worden (on)bewust gemanipuleerd door persbureaus en Witte Huizen, krijgen maar een deel van de informatie te zien zonder achtergrondinformatie, zonder de visie van de andere partij etc etc.

• Hoeveel mensen op jullie nieuwsdienst spreken Perzisch, Turks of Arabisch, op de schoonmaakploegen na?
• Volgen jullie Al Jazheera?
• Maken jullie wel eens stukken over de Iraanse Tv? Zij rippen onze beelden, met satellietbeelden kunnen wij perfect hun beelden jatten.

Enfin, ‘t sloeg in als een bom bij de nieuwsdienst. Een oudere journalist deed zijn beklag over de buitenlandcarroussel waarin elk bericht exact 15 seconden krijgt. Een journaliste zei dat ze in de zomer de opdracht kreeg om een stuk te maken over de files naar zee en toen bleek dat die er niet waren, ze dat onder druk van haar eindredacteur wel suggereerde in haar stuk door een hoop auto’s closer te filmen. Dat noemde Siefgried Bracke dan weer een professionele fout etc etc. Het was verfrissend, opwindend en vooral het deed iedereen nadenken over hoe we met informatie en nieuwsmaken bezig zijn.

Ik vroeg Luyendijk hoe hij zich informeert. Blijkbaar is hij een absolute fan van The Daily Show van Jon Stewart omdat je daarin met veel humor een goede analyse krijgt van de Amerikaanse politiek. Voor de rest leest hij liever essays van 6000 woorden in de diepte over een bepaald onderwerp dan oppervlakkige berichten in de krant. Welke journaals/kranten volgt u in de Benelux? Geen, antwoordde hij.

Si! Si! Ik heb Luis Mariano gezien, vandaag in het kasteel van Groot-Bijgaarden! Niet de echte, want die stierf in 1970 aan een hersenbloeding in Parijs (én - pikant detail - liet zijn fortuin na aan de zoon van zijn chauffeur) dus hij kon ‘t niet zijn.

‘t Was de Franse tenor Mathieu Abelli die van kleinsaf al zot is van Mariano’s grootste hit ‘Mexico! Hij kroop 4 maanden elke avond in de huid van Luis Mariano voor een uitverkocht Théatre du Chatelet in Parijs. Nu is België aan de beurt. Het klonk veelbelovend, eerlijk waar. Morgen op Tv.

In a blink I thought I saw a silver hair. I wasn’t sure, but hey, let’s face it: I am 38! People often think that I dye my hair. Nope. I take after my dad. He only became really grey at sixty. Lees verder »

Mijn absolute favoriet blijft Ishtar. Ik ben helemaal geen fan van brabbel- of nonsenstaal, maar toen hun ontwapenende deuntje O julissi na jalini begon, werd ik helemaal week. Yes, call me sentimental, maar ik ben ervan overtuigd dat we met Ishtar een serieuze kans maken in Belgrado.

Heb je hem ook gezien in ‘t journaal, gedeputeerde Ludo Helsen. Hij vindt dat wij niet naar de Fenomenale Feminatheek van Louis Paul Boon mogen kijken. Lees verder »

Nog nooit zoveel perfecte tieten gezien als donderdag in The Crazy Horse in Parijs. ‘t Franse lingeriemerk Passionata liet 7 van 21 Crazy Horse danseressen hun nieuwe lingeriecollectie showen. Origineel idee dat wel en zoveel mooie lijven, amai! Alleen zijn die dames het helemaal niet gewoon hun lingerie aan te houden en als toeschouwer is het ook moeilijk om je op de lingerie te concentreren bij zoveel bloot.

De show duurde een klein half uur. We kregen champagne en kleine lekkere hapjes kwestie van om 13u in de sfeer te komen en toen gleed het gordijn open: 5 perfecte lijven zonder topje met een miniscuul slipje en roze pruik deden een uitdagend dansje. Comme une brochette, had de directrice het beschreven. Ondertussen stonden een 10-tal maffieuze ’securitytypes’ de 200 journalistes in de zaal te bespieden opdat we zeker geen foto zouden nemen. Vreemd toch als je bedenkt dat Passionata ook 50 blogsters had uitgenodigd. Hoe persoonlijk zal die bijdrage zijn?

Achteraf had ik een interview met één van de pefecte lijven. Ze had burleske rode lippen en lelijke tanden en liet zich Zula Zazou noemen. Meer in de rode loper volgende week.

An Van Elsen heeft 30.000 euro van haar Playboy gage aan Music for Life gegeven. ‘t Is natuurlijk de vraag hoeveel de volledige gage bedroeg. An wilde het niet kwijt “want ik mag dat contractueel van Playboy niet vertellen”. In Nederland deed Birgid Maasland het An voor met de Roemeense straathonden als goede doel.

De baas van Playboy Benelux noemt het “vertrutting” omdat de dames hun Playboyfoto’s willen verantwoorden door ze aan een goed doel te koppelen.

Het woord vertrutting duikt in Nederland blijkbaar meer en meer op sinds het aantreden van de nieuwe regering met daarin de conservatief-christelijke ChristenUnie. Er komt meer betutteling en alles moet er terug braver en christelijker…

Enkele maanden geleden - tijdens die hele hype rond 20 jaar Clouseau - kreeg ik een uitnodiging om naar een optreden van de broertjes Wauters te gaan in de Botanique in Brussel. Enthousiast vroeg ik aan onze 2 tieners Helena 12 en Anton: Wie gaat mee met mama naar Clouseau?

En toen antwoordden ze fel en bijna tegelijkertijd:

-Wat? Maar, mama, dat is muziek voor bomma’s.
Nee, dat is schlagermuziek, dat interesseert mij totaal niet.
- Neem mij maar mee naar de Heideroosjes of Marilyn Manson of Nightwish, maar Clouseau toch niet!?

Zoveel muzikale persoonlijkheid en zo’n spontaan groot bakkes, daar stond ik wel even van te kijken. Ik vond ‘t ook grappig en zoveel eerlijkheid vond ik ontroerend.

Als puntje bij paaltje kwam ben ik zelf ook niet gegaan. Ik moest Lotti draaien die in de senaat de Brabançonne in 3 talen ging zingen, maar dat is een ander verhaal.