Enkele maanden geleden - tijdens die hele hype rond 20 jaar Clouseau - kreeg ik een uitnodiging om naar een optreden van de broertjes Wauters te gaan in de Botanique in Brussel. Enthousiast vroeg ik aan onze 2 tieners Helena 12 en Anton: Wie gaat mee met mama naar Clouseau?

En toen antwoordden ze fel en bijna tegelijkertijd:

-Wat? Maar, mama, dat is muziek voor bomma’s.
Nee, dat is schlagermuziek, dat interesseert mij totaal niet.
- Neem mij maar mee naar de Heideroosjes of Marilyn Manson of Nightwish, maar Clouseau toch niet!?

Zoveel muzikale persoonlijkheid en zo’n spontaan groot bakkes, daar stond ik wel even van te kijken. Ik vond ‘t ook grappig en zoveel eerlijkheid vond ik ontroerend.

Als puntje bij paaltje kwam ben ik zelf ook niet gegaan. Ik moest Lotti draaien die in de senaat de Brabançonne in 3 talen ging zingen, maar dat is een ander verhaal.