Als je de kans hebt om je gezicht in 3D te laten inscannen: doen! Ik vond ‘t een maffe ervaring om mijn eigen hoofd/gezicht langs te zijkant te kunnen bekijken (en niet in een spiegel).

En ‘t was een fluitje van een cent: ze trokken 3 foto’s (1 frontaal en 2 in profiel). De kunst is dan niet te bewegen, want anders krijg je extra veel rimpels, diepe barsten of zelfs zwarte gaten in je hoofd.

Ik kreeg mijn 3D scan op het filmfestival van Oostende waar het bedrijf Eyetronics demonstraties gaf. De CEO van Eyetronics, Professor Dirk Callaerts, (naast mij op de foto) vertelde honderduit over alle Hollywoodsterren die hij ondertussen al heeft ingescand. Ze maakten scans voor King Arthur , The last Samoerai , Die another day, Racing stripe, Blade, Star trek, Alexander, Ice princess, Catwoman, Tomb raider, Ella enchanted, Heroes, Smallville, Ocean’s 13, Bionic Women en zelfs Madonna, maar dat is topsecret. Hun portfolio is indrukwekkend.

(more…)

Gisteren namen nachtuilen Tomas de Soete (deze week Somas De Toete) en Kirsten Lemaire (deze week Lirsten Temaire) de Grote Peter van De Veireshow over. Gastpresentator was Urbanus. Ik vond hem grappig, hoewel hij nog altijd dezelfde flauwe grappen vertelt als 25 jaar geleden. Toen was dat revolutionair en nu heet zoiets jeugdsentiment zeker?

Ik vind dat Brudio Stussel verschrikkelijk klinkt, maar bij Bru Stu passen ze dit woordspelletje de hele week toe… ook op namen van groepen en songtitels. Beetje chaotisch en onpraktisch if you ask me. Ik zie ‘t ze zo bedenken tijdens de vergadering hoe-vieren-we-25-jaar-Studio-Brussel-zonder-teveel-geld-uit-te-geven: Een tijdelijk nieuw taaltje en we smijten de hele programmatie om want “chaos en uit de bocht gaan is feest”, aldus Tomas De Soete

Al lang niet meer zo hard gelachen als met de vette Britse comedyserie ‘Fonejacker’ op dinsdagavond op Canvas.

Het is een soort van candid camera maar dan met de telefoon. Ze noemen dit genre ‘prank calls’ en dat betekent neptelefoontjes of telefoongrappen. Geniaal hilarisch is de doovdé-prank call van een man die een dvd-speler wil kopen.

Het was een idee van Annelies Beck om de Nederlandse journalist en voormalige Midden-Oostencorrespondent, Joris Luyendijk, als spreker uit te nodigen op de Vrt. Veel volk in de Marconi studio. Ik was er als enige van De Rode Loper. Voor de rest allemaal hardcore journalisten à la Jan Balliauw, Siegfried Bracke, Jan Ouvry, Veerle Devos etc.

Ik wilde de uiteenzetting niet missen omdat ik Luyendijks boek ‘Het zijn net mensen. Beelden uit het Midden-Oosten’ had verslonden. Het is een ontnuchterend en kritisch boek over de journalistiek en heeft ervoor gezorgd dat een hoop Nederlanders hun krantenabonnement hebben opgezegd. Bovendien is Luyendijk bijzonder sexy

Hij had ‘t over zijn boek en de discussies die ‘t in Nederland heeft uitgelokt, over hoe we beter en anders aan journalistiek kunnen doen, maar vooral over hoe ‘t komt dat wij in onze journaal zo’n vertekend beeld van de realiteit krijgen. Alles moet sneller en korter. We worden (on)bewust gemanipuleerd door persbureaus en Witte Huizen, krijgen maar een deel van de informatie te zien zonder achtergrondinformatie, zonder de visie van de andere partij etc etc.

• Hoeveel mensen op jullie nieuwsdienst spreken Perzisch, Turks of Arabisch, op de schoonmaakploegen na?
• Volgen jullie Al Jazheera?
• Maken jullie wel eens stukken over de Iraanse Tv? Zij rippen onze beelden, met satellietbeelden kunnen wij perfect hun beelden jatten.

Enfin, ‘t sloeg in als een bom bij de nieuwsdienst. Een oudere journalist deed zijn beklag over de buitenlandcarroussel waarin elk bericht exact 15 seconden krijgt. Een journaliste zei dat ze in de zomer de opdracht kreeg om een stuk te maken over de files naar zee en toen bleek dat die er niet waren, ze dat onder druk van haar eindredacteur wel suggereerde in haar stuk door een hoop auto’s closer te filmen. Dat noemde Siefgried Bracke dan weer een professionele fout etc etc. Het was verfrissend, opwindend en vooral het deed iedereen nadenken over hoe we met informatie en nieuwsmaken bezig zijn.

Ik vroeg Luyendijk hoe hij zich informeert. Blijkbaar is hij een absolute fan van The Daily Show van Jon Stewart omdat je daarin met veel humor een goede analyse krijgt van de Amerikaanse politiek. Voor de rest leest hij liever essays van 6000 woorden in de diepte over een bepaald onderwerp dan oppervlakkige berichten in de krant. Welke journaals/kranten volgt u in de Benelux? Geen, antwoordde hij.