Ik heb Gaston Berghmans donderdag in Brussel ontmoet en geïnterviewd op de filmset van Christmas in Paris. Gaston is nu 82 en zegt dat dit echt zijn laatste film is. ‘t Is zijn eerste grote dramatische rol en hij is blij dat hij de mensen zal kunnen ontroeren.

Ik heb hem 20 minuten geïnterviewd en hij heeft mooie dingen gezegd. Maar na ‘t gesprek zei hij al lachende: En daar ga jij nu maar een halve minuut van gebruiken. ‘t Is iets meer geworden…

Ik vond ‘t een heel knap optreden van Stef Kamil en co in de Marconistudio van de Vrt. De band stond niet op het podium maar in een vierkant in het midden van de studio tussen het publiek.

Dat schept een huiskamergevoel, zei Stef Kamil.
Dan kunnen de mensen de partituren meelezen? vroeg ik.
Ja, moesten we die hebben, zei Stef Kamil.

(more…)

We moesten gisteren om 14u in hotel De Tuilerieën in Brugge zijn voor een ‘persmoment’ en interview met de Britse Cockney Rebel Steve Harley. Wat er aangekondigd werd? Dat het Belgische musicalwonder Hans Peter Janssens de wereldhit ‘Sebastian’ van Steve Harley heeft gecovered.

Alleen was Hans Peter er zelf niet, die moest optreden… maar zijn manager was er wel. Die bewierookte eindeloos de kwaliteiten van Hans Peter en zijn plaat met popsongs. Alleen deed hij dat in het Nederlands en stond Steve Harley er voor spek en bonen bij, terwijl het handvol journalisten dat er was ook wel het Engels machtig was. Een vreemde situatie.

Daarna luisterden we met z’n alleen naar de Sebastian cover van HP. Hij zong in het Italiaans en voor mij klonk zijn cover heel bombastisch, maar Steve vond het mooi. Ik had een tof interview met Steve. Over roem en succes, geld, familiegeluk, gelukkig zijn, levenskwaliteit, The Rolling Stones (met wie hij oa in Berlijn optrad) en hoe optreden een mens jong houdt.

Gelukkig had Steve Harley zelf veel humor. Hij zei: Ik kom hier eigenlijk mijn 57ste verjaardag vieren én mijn 25ste huwelijksverjaardag. Mijn vrouw trakteert in het sterrenrestaurant de Karmeliet.

Si! Si! Ik heb Luis Mariano gezien, vandaag in het kasteel van Groot-Bijgaarden! Niet de echte, want die stierf in 1970 aan een hersenbloeding in Parijs (én - pikant detail - liet zijn fortuin na aan de zoon van zijn chauffeur) dus hij kon ‘t niet zijn.

‘t Was de Franse tenor Mathieu Abelli die van kleinsaf al zot is van Mariano’s grootste hit ‘Mexico! Hij kroop 4 maanden elke avond in de huid van Luis Mariano voor een uitverkocht Théatre du Chatelet in Parijs. Nu is België aan de beurt. Het klonk veelbelovend, eerlijk waar. Morgen op Tv.

Mijn absolute favoriet blijft Ishtar. Ik ben helemaal geen fan van brabbel- of nonsenstaal, maar toen hun ontwapenende deuntje O julissi na jalini begon, werd ik helemaal week. Yes, call me sentimental, maar ik ben ervan overtuigd dat we met Ishtar een serieuze kans maken in Belgrado.

An Van Elsen heeft 30.000 euro van haar Playboy gage aan Music for Life gegeven. ‘t Is natuurlijk de vraag hoeveel de volledige gage bedroeg. An wilde het niet kwijt “want ik mag dat contractueel van Playboy niet vertellen”. In Nederland deed Birgid Maasland het An voor met de Roemeense straathonden als goede doel.

De baas van Playboy Benelux noemt het “vertrutting” omdat de dames hun Playboyfoto’s willen verantwoorden door ze aan een goed doel te koppelen.

Het woord vertrutting duikt in Nederland blijkbaar meer en meer op sinds het aantreden van de nieuwe regering met daarin de conservatief-christelijke ChristenUnie. Er komt meer betutteling en alles moet er terug braver en christelijker…

Zondag met de Thalys naar Parijs voor de filmpremière van Asterix aux Jeux Olympiques. ‘t Is de derde Asterix film en hij kostte 80 miljoen euro, duurt 1u57 en voert een hoop sporticonen op van Zinedine Zidane tot Michael Schumacher. Maar dat maakt ‘t daarom geen goede film. Ik vond hem veel te lang en de grappen waren veel te dun gezaaid.

Wel leuk vond ik dat onze Benoît Poelvoorde een absolute hoofdrol speelt en eruit komt als de nieuwe Louis de Funès. Hij heeft zijn mimiek, maakt dezelfde rare geluidjes en lijkt er ook op als hij scheve smoelen trekt.
Poelvoorde speelt Brutus, die zijn vader Julius Caesar wil vermoorden. En die wordt meesterlijk grappig geïncarneerd door keizer Alain Delon. Maar Delon kwam voorbij op de rode loper op ‘t moment dat ik ‘n andere acteur aan ‘t interviewen was. Vreemde situatie, want ik wilde absoluut een quote van Delon. ‘t Is gelukt, op de valreep.

Nie normaal!! Wel normaal!! Compleet op ‘t onverwachtse heb ik bloemen gekregen van Olivier Strelli. Hij was superenthousiast over mijn Rode Loper special: “C’était moderne et tout à fait Strelli. Je veux t’envoyer des fleurs! ” En zo geschiedde.

Olalala!!!! Wat was ‘t me een maffe dag in Parijs op maandag. Maar ‘t is allemaal gelukt én ik heb zelfs een handtekening van en foto met Will Smith.

Will is sympathiek en oh zo professioneel en knap en zo. Ik kreeg m’n 5 minuten interview en was geconcentreerd - misschien wel iets té (om te kunnen grappen). Net buiten beeld op een meter van Wills hoofd stond er een digitale timer die onverbiddelijk elke second aftelde. Ik voelde m’n blik ernaar afglijden. Het waren 5 snelle minuten.

Ik vroeg wat ‘t mooiste compliment was dat hij al op de film kreeg. Hij dacht even na (help! weer minder seconden, dacht ik) en zei: Well, I guess the 77 million dollars at the boxoffice last weekend in the States.

Yeah, morgen ga ik Will Smith interviewen in Parijs! En hoewel ‘t maar een interview van 5 minuten zal zijn (in het poepchique hotel George V) vind ik ‘t spannend. ’s Avonds is er een ‘red carpet’ waar ik Will nog eens voor de rdl-micro zal proberen te krijgen.

De aanleiding is de filmpremière van I am Legend, waarin Will de hoofdrol speelt. Ik zag de film op donderdagavond in avant-avant-avant-première in ‘t cinemazaaltje in de kelder van Time-Warner in Brussel samen met enkele filmrecensenten. ‘t Eerste half uur zat ik aan mijn stoel geplakt van de spanning en na de vertoning zat mijn lijf nog serieus vol adrenaline.

Will speelt een wetenschapper, die als enige op aarde een venijnig virus overleeft. En aangezien zijn personage in Manhattan overleeft, werden grote delen van New York ontruimd voor de opnames. Alleen daarvoor al is ‘t leuk om de film te zien. Het einde van de film is dan weer oer-Amerikaans.

Enfin, ik ben ben reuze-benieuwd en ga vroeg slapen want om 8u15 moet ik al op de Thalys zitten.