<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"
	xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/"
	xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/"
	xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom"
	xmlns:sy="http://purl.org/rss/1.0/modules/syndication/"
		>
<channel>
	<title>Comments on: Sebastian</title>
	<atom:link href="http://karolientaverniers.be/2008/02/28/sebastian/feed/" rel="self" type="application/rss+xml" />
	<link>http://karolientaverniers.be/2008/02/28/sebastian/</link>
	<description>Stoere verhalen, leuke praatjes en keukengeheimen</description>
	<lastBuildDate>Wed, 04 Jan 2012 21:54:23 +0000</lastBuildDate>
	<sy:updatePeriod>hourly</sy:updatePeriod>
	<sy:updateFrequency>1</sy:updateFrequency>
	<generator>http://wordpress.org/?v=3.3.1</generator>
	<item>
		<title>By: Lena Sohier</title>
		<link>http://karolientaverniers.be/2008/02/28/sebastian/#comment-122</link>
		<dc:creator>Lena Sohier</dc:creator>
		<pubDate>Fri, 30 May 2008 20:14:32 +0000</pubDate>
		<guid isPermaLink="false">http://karolientaverniers.be/2008/02/28/sebastian/#comment-122</guid>
		<description>Karolien, wat een voorrecht om steve harley te ontmoeten. Toen ik vijftien was en mijn lief aan het ritcs zat in brussel leerde ik steve harley kennen. En tot op heden blijft hij me ontroeren, ik ken alle nummers, iedere toon, iedere klank en ik vind hem gewoon schitterend, Een prachtige man die me ook ontroert als hij met zijn been sleept en het podium opkomt. Een krachtige muzikant, een stem waarmee hij wonderen verricht. En nu word ik 51 en mijn grootste droom blijft hem ooit eens te ontmoeten, maar dromen zijn er om te dromen. Nog steeds luister ik naar Hideaway, the best years of my life en ga maar door. De laatste keer dat ik hem zag was in de buurt van Ardooie, een optreden in een tent met nauwelijks driehonderd mensen, drie zussen van mij (een collectief gevoel dus) en ik op de eerste rij en weer was het mooi. Het zal altijd mooi blijven.</description>
		<content:encoded><![CDATA[<p>Karolien, wat een voorrecht om steve harley te ontmoeten. Toen ik vijftien was en mijn lief aan het ritcs zat in brussel leerde ik steve harley kennen. En tot op heden blijft hij me ontroeren, ik ken alle nummers, iedere toon, iedere klank en ik vind hem gewoon schitterend, Een prachtige man die me ook ontroert als hij met zijn been sleept en het podium opkomt. Een krachtige muzikant, een stem waarmee hij wonderen verricht. En nu word ik 51 en mijn grootste droom blijft hem ooit eens te ontmoeten, maar dromen zijn er om te dromen. Nog steeds luister ik naar Hideaway, the best years of my life en ga maar door. De laatste keer dat ik hem zag was in de buurt van Ardooie, een optreden in een tent met nauwelijks driehonderd mensen, drie zussen van mij (een collectief gevoel dus) en ik op de eerste rij en weer was het mooi. Het zal altijd mooi blijven.</p>
]]></content:encoded>
	</item>
</channel>
</rss>

