Karolien Taverniers

Zondag 23 september 9u ‘s ochtends hartje Brussel: Geen auto te zien, horen of ruiken. Zuivere lucht en lege straten. Het is opwindend aangenaam. We halen onze fietsen uit het huis en maken ons klaar voor een lange tocht door Brussel. We fietsen even in het midden van de straat. ‘t Voelt alsof we iets illegaals doen. Wat een vrijheid en wat een contrast met anders!

We wonen bewust in Brussel op een boogscheut van ons werk en de school. We gaan te voet naar school en met de fiets naar het werk. Maar elke ochtend moeten we ons een baan ruimen tussen de files pendelaars:

• We proberen naast de uitlaatgassen te ademen.
• En we proberen op het zebrapad ons oversteekrecht op te eisen zonder omvergereden te worden.

Wat opvalt aan de auto’s is dat er altijd maar één mens in zit, terwijl er altijd plaats is voor 4.
De oplossing? Maak een “carpoollane” op alle autosnelwegen. ‘t Is een baanvak waarop je alleen mag rijden als je min met 2 personen in de auto zit.
Ik heb dat 5 jaar geleden in Los Angeles gezien. Ik heb toen ook op de carpoollane gereden, terwijl op de 2 andere lanes de mensen bumper aan bumper stonden. Je voelt je bevoorrecht, slim en vooral: je staat niet in de file. Eindelijk instant beloning voor de carpoolers
Ondanks de strenge controle en straffe boetes In LA waren de mensen vindingrijk. Iemand had een opblaaspop naast zich gezet en iemand anders zijn hond. Maar de politie doorzag het bedrog.

En nu ik toch bezig ben : Ik ben voorstander van een tolheffing voor auto’s die Brussel willen binnenrijden. Net zoals in Londen. Betalen als je hier de lucht wil komen vervuilen. En dan houdt de stad toch iets over aan al die pendelaars die hier geen belasting betalen. Dan zal de stadskas pas gespijsd worden.